Σκέψεις για την απεργία πείνας του Ν. Ρωμανού

Της Δάφνης Σωτήρχου

119652-91882-hunger_strikeΠαρατηρώντας, όλη τη διαδικτυακή κοινότητα- και όχι μόνο- να σχολιάζει με παραληρηματικό – τις περισσότερες φορές- ζήλο, το ζήτημα της απεργίας πείνας του Νίκου Ρωμανού, διαφαίνεται πως σχηματίζονται δύο αντιτιθέμενες τάσεις, αυτή που  υποστηρίζει πως ο Ρωμανός είναι ένα σύμβολο επαναστατικό, μαχητής των καιρών, ένα αντισυμβατικό είδωλο, ένας μεταρρυθμιστής δια καταλύσεως, ένα παιδί που γνώρισε από νωρίς το «σύστημα» και τι σημαίνει να χάνεις από αυτό ένα φίλο σου.

Στον αντίποδα, υπάρχει η κοινότητα των φανατικών «haters» του Ρωμανού, που τον φωτογραφίζουν ως «επικίνδυνο, εμπρηστή, λωποδύτη, αναρχικό στοιχείο, ένα ζοφερό εγκληματία που βαρέθηκε τη χλιδή που παρείχε το «σύστημα» στην οικογένεια του και σε εκείνον και βάλθηκε να το καταλύσει από ένα καπρίτσιο αριστοκρατικής ελίτ.»

Πρωταρχικά, ας δούμε το νομικό πλαίσιο:

Ο κρατούμενος μπορεί να πάρει πτυχίο Α.Ε.Ι. ή Τ.Ε.Ι αφού πρώτα δώσει Πανελλαδικές Εξετάσεις για την εισαγωγή του σε Α.Ε.Ι. ή Τ.Ε.Ι (ακολουθείται η ίδια διαδικασία όπως και για το Απολυτήριο Λυκείου).Ο κρατούμενος δικαιούται να ζητήσει εκπαιδευτική άδεια από το Πειθαρχικό Συμβούλιο της Φυλακής για να παρακολουθήσει τα μαθήματα και να δώσει εξετάσεις .Η ίδια διαδικασία ακολουθείται και για τη συμμετοχή του σε προγράμματα Ι.Ε.Κ.

(υπενθυμίζεται πως, τότε, ο Χαράλαμπος Αθανασίου, ο οποίος «νίπτει τας χείρας του» σήμερα, είχε εξήρε το Ρωμανό για την εισαγωγή του σε ΤΕΙ, τονίζοντας πως «η φυλακή πρέπει να έχει παιδαγωγικό και όχι μόνο σωφρονιστικό χαρακτήρα.»)

Επιπλέον, ο νέος Σωφρονιστικός Κώδικας (ΦΕΚ Α’ 291/24.12.1999), ορίζει, πως, η φυλακή ως θεσμός αποτελεί βασικό συστατικό στοιχείο (και) του Ελληνικού σωφρονιστικού συστήματος και (θα έπρεπε να) εξυπηρετεί τρεις βασικούς στόχους: 1) την τιμωρία του κρατούμενου μέσω των στερητικών της ελευθερίας ποινών, 2) τη διασφάλιση των βασικών ατομικών δικαιωμάτων των κρατουμένων, ταυτόχρονα με την ομαλή λειτουργία των σωφρονιστικών καταστημάτων και 3) την κοινωνική, επαγγελματική και οικογενειακή αποκατάσταση του κρατούμενου. Όλοι οι κρατούμενοι πρέπει να έχουν ίδια πρόσβαση στην εκπαίδευση, στην επαγγελματική κατάρτιση, σε δημιουργικές δραστηριότητες, κοινωνική εκπαίδευση, φυσική εκπαίδευση και αθλητισμό καθώς και δυνατότητα χρήσης βιβλιοθήκης. Επισημαίνεται, πως, οι κρατούμενοι να μπορούν να συμμετέχουν σε εκπαιδευτικές διαδικασίες εκτός φυλακής.

Όσο αφορά  τις εκπαιδευτικές άδειες, το άρθρο 58 ορίζει ότι η εκπαιδευτική άδεια χορηγείται για τη φοίτηση κρατουμένων σε σχολές όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης, εφόσον στην περιοχή φοίτησης λειτουργεί αντίστοιχο προς την κατηγορία στην οποία ανήκουν οι ενδιαφερόμενοι κατάστημα κράτησης . Για μεν τους υποδίκους απαιτείται και η σύμφωνη γνώμη του δικαστικού οργάνου που διέταξε την προσωρινή κράτηση. Κατά το χρόνο της εκπαιδευτικής άδειας ο κρατούμενος διαμένει στο παραπάνω κατάστημα ή σε Κατάστημα ή Τμήμα Ημιελεύθερης Διαβίωσης. Στην απόφαση που χορηγεί την άδεια ορίζονται οι αναγκαίες για την υλοποίησή της λεπτομέρειες και προϋποθέσεις και ιδιαίτερα : α) το εκπαιδευτικό Ίδρυμα φοίτησης, β) οι ημέρες και οι ώρες απουσίας του αδειούχου κατά τις ανάγκες του οικείου εκπαιδευτικού προγράμματος, γ) η ολική ή μερική απαλλαγή του αδειούχου από υποχρεώσεις του προγράμματος λειτουργίας του καταστήματος προς διευκόλυνση της μελέτης του.

Κλείνοντας το νομικό πλαίσιο, να σημειωθεί ότι, ο Ρωμανός έχει καταδικαστεί για 15ετή ποινή κάθειρξης για τη ληστεία στο Βελβεντό και πως δεν καταδικάστηκε ποτέ για εμπλοκή στην τρομοκρατική οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς» ή σε οποιαδήποτε άλλη. Το δικαστήριο μάλιστα, αναγνώρισε πως επέδειξε σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή, βγάζοντας έξω όσους βρίσκονταν στο κατάστημα της τράπεζας που λήστεψε ο ίδιος και οι συνεργοί του ενώ ακόμη και η κατηγορία για απαγωγή τελικά μετατράπηκε, σε αρπαγή.

Ωστόσο, ο εισαγγελέας  αρνήθηκε να δώσει την άδεια στον Νίκο Ρωμανό, στάση την οποία υιοθέτησε στη συνέχεια και το συμβούλιο δικαστών.

Το ζητούμενο δεν είναι, όπως ακούγεται, να μην υποστεί τις ποινές του ένας κατάδικος, ούτε να «σουλατσάρει ανενόχλητος» στη σχολή του ο Ρωμανός όπως αφελώς διατυπώνεται, ούτε να ενθαρρυνθεί η εγκληματική δράση ως μοχλός πίεσης για κοινωνικοπολιτική ανασύνταξη και αναθεώρηση. Το ζητούμενο δεν είναι καν προσωποπαγές, όπως θέλουν πολλοί να το μετατρέψουν κάνοντας λόγο ακόμα για την καταδίκη του παππού του Αθανάσιου Νάσιουτζικ ή για το εάν η μητέρα του Ρωμανού, τον μεγάλωσε πλουσιοπάροχα στα Βόρεια Προάστια. Το ζήτημα έχει να κάνει με την αναγνώριση ή την κατάλυση βασικών δικαιωμάτων, όπως αυτά έχουν αναγνωριστεί με διεθνείς συνθήκες.

Δεν μπορεί, ωστόσο, κανένας να αγνοήσει τον γενικότερο πολιτικό φαβοριτισμό, την επιλεκτική ευνοιοκρατία και την άγνοια της κοινής γνώμης. Γιατί ,κανείς δεν εξανίστατο έτσι, όταν μέσα σε 15 μήνες, ο Σ. Ξηρός, ένας εκ των εκτελεστών της οργάνωσης  της 17 Νοέμβρη, κάθε τρίμηνο στις τρείς πρώτες άδειες και κάθε δίμηνο στις επόμενες, ήταν εκτός φυλακής; Γιατί κανείς δεν εξανίστατο έτσι, όταν ο  Ηρακλής Κωστάρης, επίσης, της 17 Νοέμβρη, καταδικασμένος σε ισόβια κάθειρξη, έπαιρνε εκπαιδευτικές άδειες επι 2,5 χρόνια για τη φοίτηση του, άδειες, που προσφάτως κόπηκαν και για εκείνον; Γιατί κανείς, τέλος, δεν εξανίστατο έτσι, όταν ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, κατηγορούμενος, αρχικά για υπεξαίρεση 50.000.000 ευρώ, μετά για ηθική αυτουργία σε απόπειρα ανθρωποκτονίας, μετά για επισφαλή δάνεια 700.000.000 ευρώ  για απάτη και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος αποφυλακίστηκε, με εισήγηση του ίδιου του εισαγγελέα που τώρα αρνείται να δώσει εκπαιδευτική άδεια στο Ρωμανό; Και η λίστα της πολιτικής «ανεκτικότητας» είναι μακριά..

Γιατί τότε η δικαιοσύνη απέδειξε «μετριοπάθεια» και «σύνεση» και όχι τώρα, που απειλείται με θάνατο η ζωή ενός παιδιού; Εν κατακλείδι, το ερώτημα είναι, εάν αυτή η κοινωνία έχει τόσο αλλοτριωθεί που αδιαφορεί, σιωπά και συναινεί στο θάνατο ενός νέου ανθρώπου θεωρώντας το ως κάτι λυπητερό μεν αν συμβεί, αλλά αποδεκτό ενδεχόμενο του  ποινικού κολασμού για τις πράξεις του. Το ερώτημα είναι, εάν η χώρα αυτή, όπου κάθε ψήγμα δημοκρατίας καταργείται έκδηλα ή υπόγεια, με  πολυσχιδείς αποπροσανατολισμούς της κοινής γνώμης, είναι ικανή, μακριά από τα υποβόσκοντα, διαρκώς αναπτυσσόμενα, καταπιεσμένα ένστικτα της, να αναγνωρίσει την επιβολή του Δικαίου, από όποιον και αν αυτό επικαλείται.

Share This Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Captcha * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.