Πώς βλέπουν οι φοιτητές Νομικής τις εξελίξεις στον δικηγορικό κλάδο ;

Αναμφίβολα οι εξελίξεις στον δικηγορικό κλάδο με την ψήφιση του νέου Κώδικα Δικηγόρων καθώς και η ευρύτερη οικονομική και εργασιακή κατάσταση, επηρεάζουν σημαντικά τους νυν νέους δικηγόρους και ασκούμενους, αλλά σίγουρα και τους μελλοντικούς και νυν φοιτητές Νομικής. Το curia  αντιλαμβάνοντας την άμεση αναφορά των εξελίξεων στους μελλοντικούς συναδέλφους, δίνει βήμα έκφρασης των σκέψεών τους.  Συγκεκριμένα το λόγο έχουν φοιτητές της Νομικής Θεσσαλονίκης και το ρεπορτάζ επιμελείται η Μαρία Μοσχοπούλου.

 

Μέσα σε μία περίοδο ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων , κοινωνικών αλλαγών και οικονομικών μεταβολών ο εργασιακός τομέας όχι μόνο δεν έχει παραμείνει αλώβητος αλλά μεταβάλλεται, προσαρμόζεται και κατά πολλούς υποβαθμίζεται. Μέσα στα πλαίσια αυτά λοιπόν, νέοι φοιτητές της Νομικής Σχολής ΑΠΘ δίνουν απαντήσεις στα ερωτήματα που ανακύπτουν μέσα από τις αλλαγές που σηματοδοτεί ο νέος δικηγορικός Κώδικας, τα χαμηλά ποσοστά παράστασης  των νέων δικηγόρων αλλά και ο εργασιακός μεσαίωνας με τον οποίο θα έρθουμε αντιμέτωποι σε λίγα χρόνια από σήμερα , δεδομένης της σημερινής υφιστάμενης πραγματικότητας στο επάγγελμα .

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ:

1)Με το νέο δικηγορικό Κώδικα καθιερώνονται γραπτές εξετάσεις σε πανελλήνιο επίπεδο, για την απόκτηση της δικηγορικής ιδιότητας (Άρθρο 4) ώστε να εξασφαλίζεται η αντικειμενικότητα και το αδιάβλητο της διαδικασίας. Κατά καιρούς, διατυπώνονται απόψεις αναφορικά με τη διαδικασία απόκτησης άδειας ασκήσεως επαγγέλματος, όπως για παράδειγμα διεξαγωγή εικονικών δικών πέρα από εξέταση σε θεωρητικές γνώσεις. Ποια είναι η προσωπική σας άποψη;

2)Των εξετάσεων ωστόσο για την απόκτηση της δικηγορικής ιδιότητας προηγείται χρονικά η 18 μηνη υποχρεωτική άσκηση σε κάποιο δικηγορικό γραφείο ή όπως καθιερώθηκε πλέον σε κάποιον δημόσιο φορέα. Η «άσκηση» αυτή λοιπόν, έχει στιγματιστεί από 10ωρα εργασίας με πενηχρούς μισθούς, κούραση χωρίς αμοιβή και εν γένει έναν μεγάλο όγκο εργασίας που ο ασκούμενος καλείται να φέρει εις πέρας ως –ουσιαστικά-εργαζόμενος ..υπο άσκηση. Ένα τέτοιο περιβάλλον τρομάζει έναν νέο φοιτητή που διόλου προετοιμάζεται από τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα να αντιμετωπίσει;

3)Εκτός ωστόσο από την  υποχρεωτική άσκηση στα δικηγορικά γραφεία ή σε νομικά συμβούλια του κράτους, κατοχυρώνεται πλέον η δυνατότητα άσκησης στα δικαστήρια της χώρας . Θεωρείτε ότι είναι ένα καλό βήμα  προετοιμασίας και εξοικείωσης του ασκουμένου με το δικαστικό περιβάλλον ή μία εναλλακτική πρόταση για κάποιον που δεν θα επιθυμούσε να ασχοληθεί αμιγώς με την δικηγορία ;

4)Είναι αξιοσημείωτα φαινόμενα παραίτησης αυξανόμενου αριθμού δικηγόρων, αύξησης της ανεργίας στους νέους δικηγόρους σε ποσοστά που αγγίζουν το 44,92 % , ενώ ενδεικτικό αποτελεί το γεγονός ότι  21.550 δικηγόροι δεν είχαν ούτε μία παράσταση το 2013. Πρόκειται για κάτι παραπάνω από απλά δεικτικά αριθμητικά δεδομένα. Πρόκειται κατ’ουσίαν για δείγματα ενός επαγγέλματος που βρίσκεται υπο κατάρρευση. Πώς πιστεύετε ότι αυτή η διάχυτη απαισιοδοξία μπορεί να αντιστραφεί; Σας πτοεί αυτή η κατάσταση σε αλλαγή ακόμα και του επαγγέλματος που επιθυμείτε ;

5)Βιώνουμε μια νέα περίοδο κλεισίματος του επαγγέλματος λόγω ασφαλιστικών εισφορών, λόγω υπερσυγκέντρωσης ύλης και λόγω ότι οι πολίτες νιώθουν ότι δεν ωφελούνται από την προσφυγή τους δικαιοσύνη. Αυτά τα δεδομένα είναι εις γνώση των φοιτητών ;

6)Θεωρείτε ότι το επάγγελμα τείνει ξανά να γίνει πιο οικογενειοκρατικό και στο επίπεδο των γνωριμιών με την παράλληλη υπαλληλοποίηση νέων δικηγόρων σε δικηγορικές εταιρίες με μεγάλα κεφάλαια ;

 

Στέργιος Αϊδινλής , πρωτεύσας απόφοιτος Νομικής Σχολής ΑΠΘUntitled1

  •  Αναμφίβολα η δημιουργία πανελληνίων εξετάσεων είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση κατά τη γνώμη μου. Όσο και αν θέλουμε να το αρνούμαστε, πολλές φορές συναντούμε πτυχιούχους τμημάτων Νομικής (της Ελλάδας ή του εξωτερικού), των οποίων το γνωστικό επίπεδο δε συμβαδίζει με αυτό που πρέπει να απαιτούμε από κάποιον που θα ασκήσει το λειτούργημα του δικηγόρου και θα επωμιστεί την υλοποιηση της έννομης προστασίας (μαζί φυσικά με τα δικαστήρια) των πολιτών. Όσον αφορά το ενδεχόμενο να συμπεριληφθεί και πρακτικής μορφής εξέταση όπως η διεξαγωγή εικονικής δίκης, δεν θα ήταν μια άσχημη ιδέα, καθώς ένα από τα βασικά τρωτά της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (και δη των κοινωνικών επιστημών στα πλαίσιά της) είναι η έλλειψη άμεσης επαφής και σύνδεσης με την πράξη. Δεδομένου ότι πρέπει να κάνουμε ένα βήμα τη φορά πάντως, καλύτερα να εξασφαλίσουμε πρώτα τη διενέργεια των αντικειμενικών και αδιάβλητων πανελληνίων εξετάσεων και μετά να στραφούμε στη βελτίωση και τον εξορθολογισμό της διαδικασίας μέσα ενδεχομένως και από πιο σύνθετες μορφές εξετάσεων.
  • Πρόκειται πραγματικά για το πιο καίριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ένας απόφοιτος Νομικής στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Η συνδρομή όλων των παραπάνω συνθηκών, και επιπλέον ο δυσθεώρητα μεγάλος φόρτος που προσθέτει η δυσκαμψία των ελληνικών δημοσίων υπηρεσιών και δικαστηρίων, αλλά και οι μαζικές απεργίες υπαλλήλων και δικηγόρων, συνθέτουν ένα περιβάλλον που αποθαρρύνει τον νέο φοιτητή από την ιδέα της μάχιμης δικηγορίας και του αγώνα για να αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο σ’αυτήν. Παρόλαυτα, θεωρώ ότι είναι σημαντικό να οπλιζόμαστε με αποφασιστικότητα και να προσπαθούμε να ξεχωρίσουμε με τις δυνατότητές μας. Ο άξιος δε χάνεται ακόμα και στο πιο δύσκολο περιβάλλον.
  • Αποτελεί μια πολύ επωφελή εμπειρία κατά τη γνώμη μου. Ερχόμενοι σε άμεση επαφή με το έργο της δικαιοσύνης, οι ασκούμενοι μαθαίνουν από πρώτο χέρι το εύρος και το βάθος των νομικών προβλημάτων της πράξης και σε πολλές περιπτώσεις βλέπουν με άλλο μάτι και την ίδια τη νομική επιστήμη. Ακόμα και να μην επιθυμείς εκ των προτέρων να ασχοληθείς με τη δικηγορία, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να έρθεις σε επαφή με την άσκηση του δικαιοδοτικού έργου και να κρίνεις έχοντας σφαιρική πλέον άποψη ποια είναι η καλύτερη και πιο ταιριαστή επιλογή για το μέλλον σου.

 

  • Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η δικηγορία στην Ελλάδα βρίσκεται σε οριακή κατάσταση: επαγγελματικά επιβιώνουν λίγοι που έχουν καταφέρει να κυριαρχήσουν (φαινόμενο που παρατηρείται ειδικά στη δικηγορική αγορά της επαρχίας) και οι περισσότεροι βγάζουν τα προς το ζην. Ο μόνος τρόπος να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση είναι με τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης στη χώρα και η καταπολέμηση της ανεργίας, καθώς ο εργοδότης του δικηγόρου είναι ο εντολέας και πελάτης του. Όσο περισσότεροι Έλληνες αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα, τόσο δυσκολότερο θα είναι να ορθοποδήσει οικονομικά και ο κλάδος μας. Προσωπικά δεν είναι κάτι που θα με οδηγούσε στο να μετανιώσω για την επιλογή μου να σπουδάσω νομικά, αλλά ίσως να με προβληματίζει για τις εναλλακτικές που μου παρέχονται πέραν της άσκησης μάχιμης δικηγορίας στην Ελλάδα.

 

  • Φοβάμαι πως όχι. Παρότι πιστεύω ότι υπάρχει ένα σχετικά καλό επίπεδο στους φοιτητές της Νομικής και αρκετοί είναι ενημερωμένοι για τα πραγματικά προβλήματα του κλάδου, η ενημέρωσή για τα ακριβή δεδομένα και τους τρόπους αντιμετώπισης των προβλημάτων είναι ελλιπής και συχνά μπορεί να την αποφεύγουν και οι ίδιοι οι φοιτητές αν συνδέεται με δράσεις παρατάξεων (και δεν επιθυμούν να ταυτιστούν μ’αυτές). Εδώ θα βοηθούσε το να λειτουργούσε ουσιαστικά ο Σύλλογος Φοιτητών Νομικής και να αναλάμβανε το σχετικό έργο.
  • Ελπίζω πως όχι. Ναι μεν η οικογενειοκρατία δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει στην Ελλάδα και να δίνει σημαντικά προβαδίσματα σε ανθρώπους που δεν τα αξίζουν, αλλά σε βάθος χρόνου η μάχιμη δικηγορία είναι μαραθώνιος: και να ξεκινήσει ο άλλος κάποια μέτρα πιο μπροστά, σε βάθος χρόνου θα τον περάσεις σίγουρα αν είσαι πιο άξιος. Επομένως ακόμα και αν υπάρχει πράγματι αυτή η τάση και με το νέο καθεστώς για τις εταιρίες, νομίζω ότι δεν είναι ένας χώρος στον οποίο μπορεί να λειτουργήσει κάποιος στον ‘’αυτόματο πιλότο’’.

 

 

Δημήτρης Μανωλίδης, τριτοετής φοιτητής Νομικής Σχολής ΑΠΘUntitled2

  • Το ζήτημα δεν είναι η εξέταση αλλά η διδαχή. Όλες αυτές οι πράγματι καλές ιδέες για διεξαγωγή εικονικών δικών και για περισσότερη πρακτική –ή για το ορθό του λόγου πρακτικοφανή- ενασχόληση με το νομικό αντικείμενο με βρίσκουν σύμφωνο. Δεν θα πρέπει όμως να έχουν να κάνουν με το τυπικό στάδιο της απόκτησης της δικηγορικής ιδιότητας αλλά με το ουσιαστικό εκείνο διάστημα που καταρτίζεται ο νομικός επιστήμονας. Είναι λοιπόν θέμα των Σχολών και του προγράμματος σπουδών. Πάντως το γραπτό της διαδικασίας δείχνει να μπορεί υπό προϋποθέσεις να εξασφαλίσει πράγματι έναν πιο αδιάβλητο και δίκαιο χαρακτήρα σε αυτήν.
  • Σίγουρα η άσκηση δεν έχει το χαρακτήρα που θα έπρεπε. Δυστυχώς ο ασκούμενος είναι το παιδί για τη λάντζα και πολλές φορές περισσότερο μαθαίνει να κάνει καφέδες παρά να αποκτά νομικές εμπειρίες. Στην καλύτερη περίπτωση κάνει και τα δύο. Λογικό είναι λοιπόν να μην ενθουσιάζει ιδιαίτερα τον φοιτητή και δυνάμει ασκούμενο. Πέραν όμως από το περιεχόμενό της, προβληματική είναι πράγματι και η μορφή της η οποία μπορεί να χαρακτηριστεί μονάχα με μια λέξη: εκμετάλλευση. Και αυτά τα δύο συνδέονται άρρηκτα. Το ότι είναι υποτιμημένη δηλαδή από άποψη πραγματικής δουλειάς συνάδει με την οικονομική της υποτίμηση και τούμπαλιν. Αν δεν απατώμαι ορίστηκε ένας έλεγχος στους μισθούς για τους ασκούμενους και «ως αντάλλαγμα» θεσπίστηκε η μαθητεία (να μπορούν δηλαδή να απασχολούνται φοιτητές σε δικηγορικά γραφεία προαιρετικά για την εμπειρία) για την οποία δεν προβλέπεται καμία εργασιακή/οικονομική πρόβλεψη! Αυτό το μέλλον μόνο μαύρο δείχνει.
  • Η εναλλακτική πρόταση είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι ότι όσοι θα έχουν μέσο (τέλος πάντων ακόμα μεγαλύτερο απ’ το να πάνε σε ένα δυνατό δικηγορικό γραφείο) θα μπαίνουν από νωρίς στα «πράγματα».
  • Όλη η κοινωνία βρίσκεται υπό κατάρρευση, λογικό είναι να ακολουθεί και το δικηγορικό επάγγελμα. Σίγουρα όμως η «αντιπαραγωγική» – υπηρεσιακή φύση του «σήμα-κατατεθέν» της ελληνικής οικονομίας το θέτει σε ακόμα χειρότερη μοίρα σε σχέση με άλλα επαγγέλματα που εξακολουθούν να είναι υποσχόμενα. Αυτή η κατήφεια σίγουρα με πτοεί εμένα προσωπικά και με έχει επηρεάσει και ως προς την επιλογή του επαγγελματικού μου προσανατολισμού. Παρόλα αυτά πολλοί συνάδελφοι δείχνουν να πιστεύουν πως άμα βγάλουν τη σχολή κάτι καλό μπορεί να κάτσει και να διασφαλιστούν, όμως αυτές είναι λογικές άλλων εποχών. Πλέον δεν αρκεί να θες να πετύχεις αλλά και να στο επιτρέπουν οι συνθήκες. Αν δεν στρώσει η συνολική κατάσταση είμαστε καταδικασμένοι
  • Το λέω με μεγάλη σιγουριά, όχι. Λίγοι φοιτητές έχουνε επαφή με το επάγγελμα και την κατάσταση στη δικαιοσύνη, κι αυτό συμβαίνει συνήθως λόγω των γονιών τους.
  • Ένα ένα. Όσον αφορά στον οικογενειακό χαρακτήρα του επαγγέλματος, πρέπει να τον εξετάσουμε σε βάθος χρόνου. Στο πλαίσιο αυτό τα πράγματα τίθενται μάλλον αλλιώς για να ακριβολογούμε: η τάση που υπήρχε στα χρόνια της ευημερίας το επάγγελμα να γίνεται όλο και λιγότερο οικογενειοκρατικό κι ανοιχτό αντιστρέφεται. Ξεκάθαρα λόγω της οικονομικής κρίση και των μνημονίων που την επιδείνωσαν. Ο λόγος είναι απλός: είναι δύσκολο πια κάποιος να στραφεί στο δικηγορικό επάγγελμα δίχως να υπάρχει κάποια βάση. Από την άλλη η υπαλληλοποίηση έχει να κάνει με την εισαγωγή και επικράτηση του έξωθεν μοντέλου της νομικής εταιρίας. Κάτι που, αν δεν απατώμαι, ήδη ίσχυε στην Ελλάδα αλλά σε περιορισμένο βαθμό και σε προσωποκεντρικές βέβαια συνθήκες (βλ γραφείο Κούγια κλπ). Κατά τη γνώμη μου, αυτή η τάση θα πρέπει να αποτραπεί καθώς θα πρόκειται για έναν άνισο ανταγωνισμό που θα οδηγήσει αναγκαστικά πλήθος ελευθέρων επαγγελματιών στην υπαλληλοποίηση με μισθούς και γενικότερα συνθήκες εκμετάλλευσης.

 

 

Κυπαρισσία Δαλακούρα, τριτοετής φοιτήτρια Νομικής Σχολής ΑΠΘUntitled3

  • Εφόσον τηρηθούν πράγματι οι αρχές της διαφάνειας και της αξιοκρατίας αναφορικά με τη διεξαγωγή εξετάσεων, τότε η σχετική ρύθμιση με βρίσκει σύμφωνη. Όσο αναφορά στην πρακτική παράλληλα με την θεωρητική γνώση κάτι τέτοιο δε δύναται να αποτελέσει υποχρέωση για την απόκτηση άδειας επαγγέλματος στο βαθμό που προγράμματα όπως οι εικονικές δίκες κοστίζουν πολύ χρόνο και χρήμα στον ήδη επιβαρυμένο σπουδαστή φοιτητή. Επειδή ωστόσο αναγνωρίζω προσωπικά την πρακτική σπουδαιότητα τους νομίζω ότι πρέπει να παραμείνουν και να προωθούνται περισσότερο στο πλαίσιο της σχολής. 2)Των εξετάσεων ωστόσο για την απόκτηση της
  • Το καθεστώς της δικηγορικής άσκησης ,όπως εξάλλου περιγράφεται στην ίδια την ερώτηση, μόνο ως καθεστώς εκμετάλλευσης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί όπως συμβαίνει και με πολλούς άλλους κλάδους. Ο σημερινός φοιτητής Νομικής ,που μόνο θεωρητική γνώση αποκτά στη σχολή με καμία επαφή με την πρακτική άσκηση του επαγγέλματος, σήμερα γνωρίζει τουλάχιστον το εργασιακό περιβάλλον που θα έχει να αντιμετωπίσει. Δεν νομίζω πως υπάρχει φοιτητής αυτή τη στιγμή που να αγνοεί τη ζοφερή αλήθεια με συνακόλουθο φυσικά να αισθάνεται μια ματαιότητα στην όλη προσπάθεια. Τόσο διάβασμα, ώρες και μεράκι για να γίνεις το παιδί για όλα τα θελήματα σε κάποιο γραφείο ή εταιρία.
  • Στην εποχή του κορεσμού οποιαδήποτε εναλλακτική δυνατότητα άσκησης είναι καλοδεχούμενη αρκεί αποδέκτες να είναι το σύνολο των αποφοίτων αξιοκρατικά και με διαφάνεια.
  • Ως πρωτοετής γνώριζα ήδη τα δεδομένα του συγκεκριμένου επαγγέλματος όσον αφορά στην αποκατάσταση.Η απόφαση μου βασίστηκε όχι μόνο στο ενδιαφέρον αλλά και στη σύγκριση με τους εναλλακτικούς κλάδους που μπορούσα να ακολουθήσω. Η σύγκριση αυτή κατέληγε λίγο πολύ στο ίδιο αβέβαιο δυσοίωνο μέλλον όποια εναλλακτική κι αν ακολουθούσα. Εν ολίγοις η κατάσταση συνδέεται με την στασιμότητα και την παρακμή της χώρας κι όχι μόνο του δικού μας επαγγέλματος κι αυτό είναι αρκετό για να προτιμήσω τουλάχιστον το αντικείμενο που γουστάρω περισσότερο. Ο μόνος δε τρόπος αλλαγής για εμάς θα είναι η αλλαγές ,πολλές και μάλλον μακροπρόθεσμες, συνολικά.
  • Μάλλον όχι στο βαθμό που θα άρμοζε να γνωρίζουν μελλοντικοί ασκητές του επαγγέλματος.
  • Δυστυχώς ναι. Με τα τωρινά δεδομένα είναι μάλλον ακατόρθωτο(για οικονομικούς κυρίως λόγους) και καταδικασμένο(πόσες πιθανότητες επιτυχίες θα είχε) να ξεκινήσει μόνος ένας νέος δικηγόρος.Συνακόλουθο βέβαια το επάγγελμα να παραμένει οικογενειοκρατούμενο. Ταυτόχρονα το μοντέλο δικηγορικών εταιριών ίσως να αποτελέσει στην εποχή αυτή το νέο μοντέλο που δεν είχε καθιερωθεί ως τώρα στην Ελλάδα, κάτι που προσωπικά αντεύχομαι.

 

Ανδρέας Σπυρόπουλος, τεταρτοετής φοιτητής Νομικής Σχολής ΑΠΘUntitled4

  • Έχοντας συμμετάσχει σε εικονική δίκη,οφείλω να παροτρύνω κάθε φοιτητή νομικής να λάβει μέρος σε μια διαδικασία που θα εκτοξεύσει το ακαδημαικό του επίπεδο.Όμως δε μπορεί να απαιτηθεί κάτι τέτοιο απο το σύνολο των υποψηφίων δικηγορων.Οι εξετάσεις σε επίπεδο πανεπιστημίου είναι ήδη αρκετά επαρκείς ως προς αυτή τη κατεύθυνση.Αν ο στόχος είναι η βελτίωση του επιπέδου των δικηγόρων,ας αυστηροποιηθούν οι ενδοπανεπιστημιακές!
  • Όσο και να θέλει κάποιος να βρει αγαθά κίνητρα στην υποχρέωση άσκησης των υποψηφίων δικηγόρων, το 18 μηνο της περιόδου σε συνδυασμό με την απουσία οποιουδήποτε έστω και υποτυπώδους εργατικού δικαιώματος,δεν μπορεί κατά τη γνώμη μου παρά να εξυπηρετεί τη στελέχωση δικηγορικών γραφείων με σχεδόν δωρεάν εργατικό δυναμικό! Βέβαια από την άλλη το πανεπιστήμιο δεν έχει ως αποστολή την κατάρτιση δικηγόρων αλλά νομικών επιστημόνων!Προσωπικά βρίσκω ως μόνη λύση την αναγνώριση του καθεστώτος εργαζομένου στους ασκουμένους σε συνδυασμό με μείωση της περιόδου άσκησης!
  • Φυσικά και κείμαι υπέρ μιας τέτοιας πρωτοβουλίας καθώς οι ασκούμενοι δικηγόροι που εργάζονται ήδη στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης απολαμβάνουν ανθρώπινου ωραρίου εργασίας και του βασικού κατώτατου μισθού.Βέβαια είναι αυτονόητο πως η διαδικασία συμπλήρωσης των απαιτούμενων θέσεων θα πρέπει να διέπεται από αξιοκρατικά κριτήρια.Ποιος όμως μπορεί να εγγυηθεί κάτι τέτοιο στη χώρα μας?
  • Ερχόμενος σε επαφή με αρκετούς νέους δικηγόρους η απάντηση όλων στην ίδια ερώτηση δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών:Επιβιώνει μόνο όποιος μπορεί να απασχοληθεί σε δικηγορικό γραφείο συγγενών του!Οι υπόλοιποι τυγχάνουν καθεστώτος μισθωτής σκλαβιάς!Κι αυτό φυσικά δε παρατηρείται μόνο στον δικηγορικό χώρο!Εφόσον λοιπόν δεν αγωνιστούμε συνολικά για ανατροπή των πολιτικών που καταστρατηγούν το εργατικό δίκαιο μιας ευρωπαικής χώρας και οδηγούν στη φτωχοποίηση το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού,δεν διακρίνω κάποια ευοίωνη λύση στον ορίζοντα!
  • Το πρώτο ζήτημα που με εντυπωσίασε αρνητικά κατά την επαφή με συμφοιτητές μου ήταν η παντελής άγνοια τους όχι μονο για «τα του οίκου τους» αλλα για την κοινωνικοπολιτική κατάσταση που επικρατεί στη χωρα μας εν συνόλω!Δυστυχώς εκτος ελαχιστων φωτεινών εξαιρέσεων το σύνολο των φοιτητών ενδιαφέρεται κατά τη γνώμη μου για την επιτυχία τους στις 3 εξεταστικες περιόδους του ακαδημαικού έτους και για τίποτα περαιτέρω…
  • Πρόκειται για μια απόλυτα αρνητική εξέλιξη.Άκόμα ένας εργασιακός κλάδος θα χαρακτηρίζεται από την συσσώρευση κερδών για ολίγους από την εκμετάλλευση των πολλών. Εν κατακλείδι,όσο ο ελληνικός λαός και ιδίως η νέα γενιά που υφίσταται τις πιο άγριες συνέπειες μιας πολιτικής,η οποία στραγγαλίζει την εθνική οικονομία χωρίς καμία προοπτική ανάπτυξης,τίποτα θετικό δε προμηνύεται στον ορίζοντα!

 

 

Τζώρτζια  Ζώη, Αριστούχος Απόφοιτη Νομικής Σχολής ΑΠΘ- ασκουμένηUntitled5

  • Κυρίως η πολιτικοκοινωνική κατάσταση της χώρας τα τελευταία χρόνια  της κρίσης με τα χιλιάδες αναφυόμενα σκάνδαλα έχουν ως αποτέλεσμα να ανακινείται η συζήτηση για την αντικειμενικότητα και την αμεροληψία και στο χώρο των εξετάσεων για την απόκτηση δικηγορικής άδειας ασκήσεως επαγγέλματος. Παραδοσιακά οι εξετάσεις διοργανώνονται από τα οικεία περιφερειακά Πρωτοδικεία. Ωστόσο , με το νέο δικηγορικό κώδικα καθιερώνεται η πανελλήνια διεξαγωγή τους εν είδει πανελληνίων εξετάσεων για εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όσο και αν για μερικούς φαίνεται παράλογο κάτι τέτοιο με τη δικαιολογία ότι ακόμα και η πανελλήνια διεξαγωγή μπορεί να μην είναι αδιάβλητη, προσωπικά θεωρώ πως είναι και εύλογο και δίκαιο τα θέματα εξετάσεων να είναι κοινά εφόσον σε ολόκληρη τη χώρα εφαρμόζονται οι ίδιοι δικαιικοί κανόνες και όλοι καλούνται αυτό το δίκαιο να υπηρετήσουν. Αν ο δικηγόρος χρειαζόταν μόνο τη γνώση, τότε ο καθένας θα μπορούσε να ασκήσει το επάγγελμα αυτό. Ίσως να μην χρειαζόταν κιόλας κανείς διάδικος ή κατηγορούμενος κάποιον δικηγόρο. Ένας κώδικας θα αρκούσε. Μετά από αυτά εμμένω βεβαίως στην άποψη ότι ο τρόπος εξετάσεων θα πρέπει να καλύπτει και την αξιολόγηση περαιτέρω δεξιοτήτων. Τώρα  αν αυτό θα επιτευχθεί μέσω διεξαγωγής εικονικών δικών ή παρακολούθηση του δικηγόρου χωρίς να το γνωρίζει σε προγραμματισμένη δίκη του είναι διαδικαστικό ζήτημα.
  • Αφήνοντας πίσω μου τα αμφιθέατρα της σχολής, τη βιβλιοθήκη και γενικότερα κλείνοντας την πόρτα στα ξέγνοιαστα φοιτητικά μου χρόνια, άρχισα πρόσφατα την υποχρεωτική δεκαοκτάμηνη άσκηση.Η εμπειρία μου δεν απέχει πόρρω από όσα ακούγονται. Πράγματι χαμηλός μισθός, συνεχές τρέξιμο, ορθοστασία, κατσάδιασμα, χιλιάδες ανθρώπων να θέλουν να εξυπηρετηθούν εδώ και τώρα, μεγάλη αγένεια, καμία ανοχή στο λάθος, πολλές φωτοτυπίες και θελήματα συνθέτουν πλέον το παζλ της καθημερινότητάς μου. Πέρα από τη ζοφερή εικόνα που σας παρουσίασα  ,( γλαφυρά θέλω να πιστεύω )υπάρχει και η φωτεινή πλευρά όπως σε κάθε περίπτωση συμβαίνει. Υπάρχει η γνώση πολλών πρακτικών και όχι μόνο ζητημάτων που το πανεπιστήμιο ξεχνά να σου παρουσιάσει καλώς ή κακώς, υπάρχουν οι γνωριμίες με σημαντικούς ανθρώπους με εμπειρία, κατανόηση, τα ευτράπελα και οι αστείες στιγμές. Προσπαθώ, λοιπόν, να αποκομίσω από τη δεκαοκτάμηνη αυτή εμπειρία καθετί θετικό και σημαντικό. Όσο για την πενιχρή αμοιβή που απασχολεί τους περισσότερους και όχι άδικα δεν είναι λύση η μοιρολατρία. Ήδη με τη συλλογική εκπροσώπηση των ασκουμένων έχει επιτευχθεί να καθιερώνεται μια ελάχιστη αμοιβή η οποία ευτυχώς είναι υψηλότερη από αυτή που οικειοθελώς έδινε κάθε δικηγόρος. Το επαναλαμβάνω ο τρόμος δεν είναι λύση.
  • Η δυνατότητα άσκησης στα δικαστήρια της  χώρας αποτελεί σχετικά νέο τρόπο διεξαγωγής της υποχρεωτικής άσκησης. Προσωπικά, θεωρώ τη δυνατότητα αυτή μια πολύ ευφυή και χρήσιμη εναλλακτική. Μάλιστα, πιστεύω ότι όλοι οι ασκούμενοι θα έπρεπε για κάποιον ελάχιστο χρόνο να ΄΄περνούν΄΄ ως ασκούμενοι από τα δικαστήρια, αφού η άσκηση σε αυτά έχει να προσφέρει εξοικείωση με το λαβύρινθο των δικαστικών υπηρεσιών ειδικά στα μεγάλα δικαστικά μέγαρα της χώρας ( ενδεικτικά γραμματείες ειρηνοδικείου, πρωτοδικείου, εφετείου και αντίστοιχα όσον αφορά τα ποινικά και επιπλέον , μητρώα, αρχεία και πολλές ακόμα υπηρεσίες). Δε θα υποστήριζα λοιπόν ότι η άσκηση στα δικαστήρια είναι μόνο για όσους δεν επιθυμούν αμιγώς να ασχοληθούν με τη δικηγορία
  • Η αλήθεια είναι πως πλέον το κλίμα μόνο ευνοϊκό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί για τους νεοεισερχόμενους ιδίως στο επάγγελμα, που ανέκαθεν αντιμετωπίζονταν με δυσπιστία και αν δεν είχαν είτε οικογενειακό γραφείο είτε πολλές γνωριμίες δύσκολα έβρισκαν ευκαιρίες να εργαστούν, να αποδείξουν την αξία τους και να εξελιχθούν. Βασική προϋπόθεση  , όμως , για να μπορέσουν οι νέοι δικηγόροι , οι ασκούμενοι να αισιοδοξούν για ένα καλύτερο επαγγελματικό μέλλον αποτελεί  πρώτιστα η παροχή κινήτρων και νέων ευκαιριών από την εκάστοτε κυβερνητική τάξη, η προσπάθεια ελάφρυνσης κυρίως από άποψη φορολογικής μεταχείρισης, η χορήγηση δυνατοτήτων εξέλιξής τους, κυρίως με την εκμετάλλευση των ευχερειών που παρέχει η ευρωπαϊκή ένωση. Εξάλλου , και από την πλευρά μας, οι νέοι ασκούμενοι και δικηγόροι δεν πρέπει να μένουμε μοιρολάτρες. Πρέπει και οι ίδιοι να δραστηριοποιούμαστε, να ψάχνουμε τις ευκαιρίες, να κυνηγάμε τη ζωή.
  • Οι φοιτητές νομικής δεν είναι πια ανυποψίαστοι. Το διδακτικό προσωπικό, από προσωπική μου εμπειρία  δε χάνει την ευκαιρία, όποτε αυτή του δίνεται, να υπενθυμίζει στους φοιτητές  ότι τα πράγματα έχουν γίνει πολύ δύσκολα, ότι οι περισσότεροι νέοι δικηγόροι δεν έχουν ούτε μια παράσταση και άλλα τέτοια ευχάριστα .Ωστόσο,  σαν πρώτο βήμα για να λύσουμε ένα πρόβλημα και να αντιστρέψουμε μία κατάσταση πρέπει να υπάρξει πραγματική συνειδητοποίηση του προβλήματος και βαθιά γνώση του.
  • Από παλιά όσοι διέθεταν αυτό που λέμε οικογενειακό γραφείο και καλή κοινωνική δικτύωση ήταν οι πιο ευνοημένοι του χώρου μας. Αυτή κατά τη γνώμη μου η παγιωμένη κατάσταση τείνει σήμερα να γιγαντωθεί, κάτι που αποδεικνύεται και από τα ποσοστά ανεργίας νέων δικηγόρων που οι ίδιοι παραθέσατε ως δεδομένα σε προηγούμενη ερώτηση. Οι νέοι δικηγόροι που δεν κατάγονται από ΄΄δικηγορικά τζάκια΄΄ προφανώς και βρίσκονται σε δυχερέστατη θέση από όσους από το μηδέν παλεύουν για μία παράσταση σε δικαστήριο. Αυτό δεν πρέπει να πτοεί όσους από εμάς ξεκινάμε από το μηδέν. Αντιθέτως, πρέπει να μας πεισμώνει.Τώρα ότι τα οικογενειακά γραφεία και οι διασυνδέσεις οδηγούν στην υπαλληλοποίηση των νέων δικηγόρων σε εταιρίες, αυτό ως ένα βαθμό αληθεύει.Επομένως, για να απαντήσω ξεκάθαρα στην ερώτηση  δε θεωρώ ότι το επάγγελμα τείνει να γίνει πιο οικογενειοκρατικό και να μετρούν πολύ οι κοινωνικές επαφές. Το επάγγελμα ήταν ανέκαθεν οικογενειοκρατικό και δεν έπαψε ποτέ να είναι, επιπρόσθετα ανέκαθεν διαδραμάτιζε ρόλο το κοινωνικό δίκτυο του δικηγόρου. Όσον αφορά τώρα την επίπτωση που έχουν αυτά για το εργασιακό ζην των υπόλοιπων δικηγόρων, βεβαίως ένα ποσοστό αυτών μην έχοντας οικογενειακό γραφείο και κοινωνικό κύκλο γίνεται υπάλληλος σε δικηγορικές εταιρίες.

 

Επιμέλεια : Μαρία Μοσχοπούλου, ΄Β ετής φοιτήτρια Νομικής Σχολής ΑΠΘ

 

Share This Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Captcha * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.