Μετά τη Σκωτία, σειρά έχει το «αγγλικό» ζήτημα

O πρώτος μεγάλος ηγέτης που έπεσε πάνω στο σπαθί του, στον απόηχο του δημοψηφίσματος της Σκωτίας για την ανεξαρτησία ήταν ο Alex Salmond, ο οποίος αποχώρησε από τη θέση του Πρωθυπουργού και του ηγέτη του Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας. Το επόμενο θύμα μπορεί να είναι ο βρετανός πρωθυπουργός David Cameron, ο χειρισμός του οποίου όσο αφορά στο δημοψήφισμα προκάλεσε την οργή της δεξιάς πλευράς του Συντηρητικού Κόμματος εξαιτίας των πολλών υποσχέσεων στους Σκωτσέζους.

Στον απόηχο του «ΟΧΙ» της ψηφοφορίας, η Αγγλία έχει το πάνω χέρι. Ενώ οι νέες αρμοδιότητες, συμπεριλαμβανομένης της αυξημένης φορολόγησης, είναι πιθανό να ανατεθούν στην κυβέρνηση της Σκωτίας, το ζήτημα της «Αγγλίας» έχει εγερθεί τώρα στο Westminster. Εάν η κυβέρνηση της Σκωτίας έχει μεγαλύτερη εξουσία πάνω σε τοπικά ζητήματα, πρέπει οι βουλευτές της Σκωτίας να χάνουν το δικαίωμα ψήφου σχετικά με μέτρα που εφαρμόζονται μόνο στην Αγγλία ή στην Αγγλία και την Ουαλία; Ο Cameron έπαιξε το «χαρτί» της Αγγλίας τόσο σύντομα μετά το δημοψήφισμα της Σκωτίας που τα δάκρυα ήταν ακόμη υγρά στα πρόσωπα των ηττημένων στη Σκωτία που ψήφισαν «ΝΑΙ». «Ακούσαμε τη φωνή της Σκωτίας,» δήλωσε ο Πρωθυπουργός «και τώρα θα πρέπει επίσης να ακουστούν τα εκατομμύρια των φωνών της Αγγλίας». Το ζήτημα των ψήφων της Αγγλίας για την αγγλική νομοθεσία – το λεγόμενο West Lothian ζήτημα- απαιτεί μια αποφασιστική απάντηση».

Το ζήτημα «West Lothian» αναφέρεται σε θέματα που αφορούν αποκλειστικά την Αγγλία για τα οποία βουλευτές εκτός την Αγγλία έχουν δικαίωμα ψήφου. Και όσο περισσότερες εξουσίες παραχωρεί το Westminster στην κυβέρνηση της Σκωτίας, σύμφωνα με τη γραμμή που τηρούν οι ηγέτες των μεγάλων κομμάτων του Ηνωμένου Βασιλείου υποσχόμενοι την παραμονή του δημοψηφίσματος, τόσο περισσότεροι άγγλοι πολιτικοί θα αντιταχθούν στην ψήφο Σκωτσέζων βουλευτών σε αγγλικά θέματα.

Και έτσι ο κύκλος γυρίζει.

Η καναδική λύση θα ήταν να εμφανίζεται το Ηνωμένο Βασίλειο δημιούργημα ενός ομοσπονδιακού συστήματος, με μια κεντρική κυβέρνηση στο Westminster, επαρχιακές κυβερνήσεις στην Αγγλία, στη Σκωτία, στην Ουαλία και στη Βόρεια Ιρλανδία και ένα γραπτό σύνταγμα να καθορίζει τους τομείς της δικαιοδοσίας, υπό την επίβλεψη ενός Ανώτατου Δικαστηρίου.

Σε πλεονεκτική θέση είναι η Αγγλία με πληθυσμό 53 εκατομμυρίων ανθρώπων, σε σύγκριση με αυτόν της Σκωτίας που φτάνει τα 5,3 εκατομμύρια, της Ουαλίας, με πληθυσμό 3 εκατομμυρίων και τη Βόρεια Ιρλανδία, με πληθυσμό 1,8 εκατομμυρίων.

Οι Άγγλοι υπεροπτικά αντιστέκονται στην ιδέα υποβάθμισής τους στο επίπεδο επαρχίας, πολιτείας, βασιλείου ή όπως αλλιώς θέλετε να το ονομάσετε, στο ίδιο επίπεδο με τους άλλους τρεις λαούς του Ηνωμένου Βασιλείου. Αλλά η αποκέντρωση των αρμοδιοτήτων προς τους άλλους λαούς, δημιουργεί αυξανόμενη δυσαρέσκεια στην Αγγλία, εκτός και αν το Ηνωμένο Βασίλειο αναδιαμορφώσει τον εαυτό του ως ένα ομοσπονδιακό κράτος. Μερικοί Συντηρητικοί ακόμα επιμένουν ότι στο μέλλον, Σκωτσέζοι βουλευτές θα πρέπει να αποκλειστούν από την υπηρεσία του Βρετανού Καγκελάριου του Θησαυροφυλακίου.

Όσο μεγαλύτερη δύναμη αποκτά η Σκωτία, τόσο περισσότερη δύναμη θα μπορούσε να αφαιρεθεί από τους Σκωτσέζους στο Westminster, οδηγώντας τους στο επόμενο δημοψήφισμα.

Πέρα από το αίνιγμα της διακυβέρνησης, σύμφωνα με στοιχεία, αυτό που οδήγησε το κίνημα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας ήταν σε μεγάλο βαθμό η βαθιά δυσαρέσκεια σχετικά με την αυξανόμενη οικονομική ανισότητα, που είναι η μάστιγα των εκατομμυρίων ανθρώπων του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς στην κεντρική και βόρεια Αγγλία, στην Ουαλία και τη Βόρεια Ιρλανδία αισθάνονται με τον ίδιο τρόπο. Για όλους αυτούς τους ανθρώπους, το πρόβλημα είναι η πόλη-κράτος του Λονδίνου.

Θα μπορούσαν αυτά τα εκατομμύρια των ανθρώπων που έχουν αποκλειστεί από τον απαράμιλλο πλούτο των μεγάλων κερδισμένων στην οικονομία και το εταιρικό δίκαιο να συγχωνεύονται σε ένα πολιτικό κίνημα του είδους που οδήγησε στην πλευρά που ψήφισε «ΝΑΙ» στη Σκωτία; Το φυσικό πολιτικό όχημα θα είναι το Εργατικό Κόμμα. Αλλά κατά τη διάρκεια των δεκατριών ετών, όταν ο Τόνι Μπλερ και ο Γκόρντον Μπράουν (τώρα ένας ήρωας της πλευρά που ψήφισε ΟΧΙ) καθοδηγούσαν τις κυβερνήσεις Εργασίας, έκαναν ελάχιστα για να αμφισβητήσουν την συγκέντρωση πλούτου και δύναμης στο Λονδίνο, την κληρονομιά του θατσερισμού. Όπως και τα άλλα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στη Δύση, σήμερα το Εργατικό Κόμμα, υπό την ηγεσία του Ed Miliband, είναι περισσότερο διατεθειμένο να ανέλθει στην εξουσία με τη δύναμη από τα λάθη των Συντηρητικών παρά το να αμφισβητήσουν την καθεστηκυία τάξη.

Αν και συγκλονισμένες για μια εβδομάδα ή δύο πριν από το δημοψήφισμα της Σκωτίας, οι ανώτερες τάξεις των Άγγλων δεν είναι εξοικειωμένες με την παραχώρηση οποιασδήποτε εξουσίας τους. Και δεν φοβούνται εύκολα.

 

Πηγή: Τhe Globe and Mail, Μετάφραση: Ιωάννα Καραγώγου

Share This Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Captcha * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.