ΑΠ 636/2013 – Κατώτατο όριο χρηματικής ικανοποίησης επί παραβίασης προσωπικών δεδομένων

116065-2fa591762991fc3b607d44a84f82d81a_lΠερίληψη: Το κατώτατο όριο που μπορεί να επιδικαστεί αν διαπιστωθεί παραβίαση προσωπικών δεδομένων ανέρχεται στο ποσό των 5870, 67 ευρώ και όχι στο ποσό των 5.000 ευρώ εκτός αν ζητηθεί μικρότερο ποσό ή η παράβαση οφείλεται σε αμέλεια. Συνεπώς αναιρείται εν προκειμένω η απόφαση του εφετείου.

Αριθμός 636/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2′ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Αθηναίο, Δημήτριο Μουστάκα, Νικόλαο Τρούσα και Αγγελική Αλειφεροπούλου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 26 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη,για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Κ. Κ. του Π., κατοίκου …, ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Κωνσταντίνου Γάτσιου και δεν κατέθεσε προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Αστικού Σωματείου με την επωνυμία “ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ”, που εδρεύει στην …ι εκπροσωπείται νόμιμα, 2) Χ. Σ. του Κ., 3) Λ. Κ. του Φ., 4) Χ. Α. του Χ., κατοίκων …, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ναούμ Τζίφρα και κατέθεσαν προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6/2/2007 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2730/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 559/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 5/12/2011 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Μουστάκας ανέγνωσε την από 14/2/2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της από 5/12/2011 αίτησης του Κ. Κ., για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 559/2011 τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Αθηνών.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 23 του Ν. 2472/1997, για την προστασία του ατόμου από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, “φυσικό πρόσωπο ή νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, που κατά παράβαση του παρόντος νόμου, προκαλεί περιουσιακή βλάβη, υποχρεούται σε πλήρη αποζημίωση. Αν προκάλεσε ηθική βλάβη, υποχρεούται σε χρηματική ικανοποίηση. Η ευθύνη υπάρχει και όταν ο υπόχρεος όφειλε να γνωρίζει την πιθανότητα να επέλθει βλάβη σε άλλον. Η κατά το άρθρο 932 Α.Κ. χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης, για παράβαση του παρόντος νόμου, ορίζεται, κατ’ ελάχιστο όριο στο ποσό των δύο εκατομμυρίων (2.000.000) δραχμών, εκτός εάν ζητήθηκε από τον ενάγοντα μικρότερο ποσό ή η παράβαση οφείλεται σε αμέλεια. Η χρηματική αυτή ικανοποίηση επιδικάζεται, ανεξαρτήτως από την αιτούμενη αποζημίωση για περιουσιακή βλάβη”. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δικ., αναίρεση επιτρέπεται, αν παραβιάζεται κανόνας ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις, για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.Α.Π. 7/2006).
Στην προκειμένη περίπτωση, από τον ήδη αναιρεσείοντα ασκήθηκε κατά των αναιρεσιβλήτων η από 6-2-2007 αγωγή, με την οποία και μετά από περιορισμό του σχετικού αιτήματος, ζητούσε να αναγνωρισθεί ότι αυτοί του οφείλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, το ποσό των 70.000 ευρώ, για παράβαση του νόμου περί προστασίας προσωπικών δεδομένων. Το εφετείο, μετά από άσκηση εφέσεως εκ μέρους των εναγομένων, δέχθηκε, μεταξύ των άλλων, ότι οι (ήδη) αναιρεσίβλητοι, αφού συνέλεξαν από διάφορες υπηρεσίες δεδομένα, που αφορούσαν το πρόσωπο του ενάγοντα και ήδη αναιρεσείοντα, “χωρίς τη συγκατάθεσή του και χωρίς να είναι απολύτως αναγκαία για την ικανοποίηση τους συμφέροντός τους, τα ανακοίνωσαν στο δικαστήριο, κατά τη συζήτηση αίτησης ασφαλιστικών μέτρων”, ότι “στους εκκαλούντες υπήρχε δυνατότητα και με άλλα αποδεικτικά μέσα να υποστηρίξουν την αίτησή τους, ενώ το συμφέρον τους, την υποστήριξη του οποίο ήθελαν, ουδόλως υπερείχε του συμφέροντος του εφεσιβλήτου”. Περαιτέρω το εφετείο δέχθηκε ότι ο αναιρεσείων, από την επεξεργασία αυτή των προσωπικών του δεδομένων, υπέστη ηθική βλάβη, οι δε εναγόμενοι (και ήδη αναιρεσίβλητοι) εγνώριζαν ότι η ανακοίνωση και η επεξεργασία αυτή των προσωπικών δεδομένων του, προκαλεί ηθική βλάβη σ’ αυτόν. Ενόψει αυτών και των λοιπών συνθηκών, που επικαλείται το εφετείο, αναγνωρίσθηκε ότι οι αναιρεσίβλητοι, οφείλουν, καθένας εις ολόκληρον, στον αναιρεσείοντα, ως χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης, το χρηματικό ποσό των 5.000 ευρώ”. Έτσι, όμως, που έκρινε το εφετείο και σύμφωνα με τα όσα δέχθηκε, παραβίασε την ως άνω διάταξη του άρθρου 23 του Ν. 2472/1997, καθόσον αφορά ειδικότερα το ύψος της καταβλητέας χρηματικής ικανοποίησης, αφού το κατώτερο ποσό, που μπορούσε να επιδικασθεί ανερχόταν σε 5.870,67 ευρώ (2.000.000/340,70) και όχι στο ποσό των 5.000 ευρώ (που αντιστοιχεί στο ποσό των 1.703.500 δραχμών- 5.000Χ340,70), όπως αναγνώρισε το εφετείο, αφού δέχθηκε ότι οι αναιρεσίβλητοι γνώριζαν ότι η ανακοίνωση και η επεξεργασία των εν λόγω προσωπικών δεδομένων του αναιρεσείοντος προκαλεί ηθική βλάβη σ’ αυτόν και, συνεπώς, η από μέρους τους παράβαση του νόμου δεν οφειλόταν σε αμέλεια. Επομένως και κατά παραδοχή της ένδικης αιτήσεως, με την οποία ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση αναιρετικές πλημμέλειες από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ., πρέπει να αναιρεθεί αυτή, ως προς την ως άνω πλημμέλειά της, να παραπεμφθεί η υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, που θα συντεθεί από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δικ.) και να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι, στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντα, κατά το διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ.
Αναιρεί την υπ’ αριθμ. 559/2011 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατά τα αναφερόμενα στο σκεπτικό,
Παραπέμπει την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, που θα συντεθεί από άλλους δικαστές. Και
Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντα, εκ χιλίων πεντακοσίων (1.500) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Μαρτίου 2013.
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Απριλίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Share This Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Captcha * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.