Αντισυνταγματικότητα και χαράτσι της ΔΕΗ

γράφει ο Μιχάλης Παπαγεωργίου ΟΧΙ-ΣΤΑ-ΧΑΡΑΤΣΙΑ

Το Σύνταγμα αποτελεί τον θεμελιώδη Νόμο του κράτους που καθορίζει τόσο την οργάνωσή του όσο και τις σχέσεις μεταξύ πολιτών και κράτους. Την τελευταία μνημονιακή 3ετία με μια σειρά νομοθετημάτων το Σύνταγμα έχει καταστρατηγηθεί όσο ποτέ στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Στη συνείδηση των πολιτών πλέον κάθε νέος νόμος κρύβει άλλη μια κοινωνική αδικία, ενισχύοντας όλο και περισσότερο την έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς το κράτος. Τρανταχτό παράδειγμα αντισυνταγματικότητας νόμου είναι το χαράτσι της ΔΕΗ( ΕΕΤΗΔΕ), το οποίο θα συνεχίσει να υπάρχει στη ζωή μας. Πιο συγκεκριμένα επιγραμματικά, ο φορολογικός νόμος για το «χαράτσι» της ΔΕΗ:

– Αντίκειται στην αρχή της ίσης, αναλογικά, φοροδοτικής ικανότητας των πολιτών(ʼρθρο 4 παρ.5 Συντ.) καθώς δεν εξετάζεται με βάση το είδος και τη δομή του φόρου, η φοροδοτική ικανότητα του προσώπου. Ο νόμος παραβλέπει υποκειμενικά κριτήρια όπως το εισόδημα, την περιουσία, την προσωπική και οικογενειακή κατάσταση αλλά και το ιδιαίτερα κρίσιμο τεκμήριο της κοινής πείρας που αναδεικνύει το γεγονός πως οι δυσμενείς οικονομικές συγκυρίες με τις αλλεπάλληλες φορολογικές επιβαρύνσεις και τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, έχουν μειώσει αισθητά τη φοροδοτική ικανότητα των πολιτών.

– Θίγεται η αρχή της καθολικότητας καθώς εισάγεται διαφορετική αδικαιολόγητη μεταχείριση ανάμεσα σε φυσικά πρόσωπα που κατέχουν έστω και ένα ακίνητο και φορολογούνται, σε σχέση με βιομηχανικές-αγροτικές προσοδοφόρες επιχειρήσεις που απαλλάσσονται.

– Ο φόρος δεν είναι έκτακτος για να επιβάλλεται ως τέτοιος. «Έκτακτος» κρίνεται ο φόρος που θεσπίζεται για την αντιμετώπιση απρόβλεπτων καταστάσεων όπως θεομηνίες ή πόλεμος.

Μάλιστα η μετέπειτα προσθήκη όλων αυτών των παροδικών φορολογικών εισφορών στους πάγιους φόρους δημιουργεί περεταίρω αρνητικές επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία, όπως μεταξύ άλλων την ολοένα και μεγαλύτερη συρρίκνωση του εισοδήματος αλλά και τη ραγδαία μείωση της αξίας των ακινήτων. Το μη έκτακτο του φόρου αυτού εξ άλλου αποδεικνύεται και από την ανανέωση του πέρα από τα δύο χρόνια που θα ίσχυε….όπως υποστηρίζονταν και στο σώμα του νόμου και εγκρίθηκε και από το ΣτΕ.

– Το εμβαδόν μιας ηλεκτροδοτούμενης επιφάνειας δεν είναι δυνατόν να αποτελέσει κριτήριο φοροδοτικής ικανότητας και μάλιστα αμάχητο, μη χωρώντας ανταπόδειξη καταστρατηγώντας έτσι και το δικαίωμα της δικαστικής προστασίας του 20 παρ.1 του Συντ..

– Η θέσπιση ενός επιπλέον μέτρου που δεν συνεκτιμά τη συνολική φορολογική, μέχρι σήμερα, επιβάρυνση των πολιτών που σε ορισμένες περιπτώσεις ίσως ξεπερνά τα όρια για μια αξιοπρεπή ανθρώπινη διαβίωση, που κατοχυρώνεται στο αρθ.2 παρ 1 του Συντ., αλλά και στην Ευρωπαική Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπού.

– Η βεβαίωση του επίδικου φόρου ανατίθεται σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου(ΔΕΗ Α.Ε.) και αυτό αντίκειται στο άρθρο 26 του Συντ. περί διάκρισης εξουσιών, αφού η βεβαίωση φόρου αποτελεί βασική έκφραση της δημόσιας εξουσίας και της κυριαρχίας και ιδιαίτερα της εκτελεστικής εξουσίας και των οργάνων που υπόκεινται σε αυτή.

Τέλος σημειώνεται ότι, η πρώτη θέσπιση του ΕΕΤΗΔΕ κρίθηκε συνταγματική και από το Συμβούλιο της Επικρατείας στηριζόμενο κυρίως ως προς όλες τις ενστάσεις ….στην υπεροχή του Δημοσίου συμφέροντος. Ωστόσο γίνεται αντιληπτό πλέον, πως το δημόσιο συμφέρον του κράτους που χρησιμοποιείται σαν… «καραμέλα για τον πόνο του άλλου» …βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με το γενικό συμφέρον της κοινωνίας, η οποία καθημερινά γονατίζει.

* ο Μιχάλης Παπαγεωργίου είναι ασκούμενος δικηγόρος και μεταπτυχιακός φοιτητής Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικής Επιστήμης Νομικής ΔΠΘ

Share This Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Captcha * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.