23 Νοεμβρίου 1994 – 19 χρόνια από την καταδίκη του Μανώλη Δουρή

douris2Υπάρχουν ορισμένες υποθέσεις στα εγκληματολογικά και νομικά  χρονικά που παρουσιάζονται τόσο πολύπλοκες και δαιδαλώδεις που δεν είναι ξεκάθαρο αν ο φερόμενος ως δράστης είναι το κτήνος που παρουσιάζουν με ωμότητα τα ΜΜΕ ή το τραγικό θύμα μιας νομικής πλάνης. Ενίοτε και πλεκτάνης. Και βέβαια, η έκδοση απόφασης πρωτοβάθμιου δικαστηρίου δεν αποτελεί πάντοτε αναμφισβήτητη εγγύηση προσέγγισης στην αντικειμενική αλήθεια, με δεδομένο ότι πολλές αποφάσεις εξαφανίζονται στο δεύτερο βαθμό και αναιρούνται στον Άρειο Πάγο.
Μια τέτοια σκοτεινή περίπτωση είναι η πασίγνωστη υπόθεση δολοφονίας του μικρού Νίκου Δουρή

Η υπόθεση αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα κακοποίησης και βάναυσης προσβολής του τεκμηρίου της αθωότητας από τα ΜΜΕ. Η υπόθεση αφορούσε ένα έγκλημα παιδεραστίας και βιασμού ενός παιδιού, το οποίο αποδόθηκε στον πατέρα του.

 

Ενδιαφέρον παρουσιάζει, το αν και πόσο αναγνώρισαν και σεβάστηκαν τα ατομικά δικαιώματα του κατηγορουμένου τα ΜΜΕ. Αρχικά βλέπουμε τον Τύπο πεπεισμένο για την ενοχή του κατηγορούμενου, πριν καν την κύρια διαδικασία, να ερμηνεύει μια οποιαδήποτε έκφραση, κίνηση ή χειρονομία του φερόμενου δράστη, ως προϊόν της εγκληματικής του προσωπικότητας, για την οποία ήταν πεπεισμένοι. Επιπλέον, δίχως να σέβονται την ιδιωτική του ζωή σπεύδουν να δημιουργήσουν εντυπώσεις,αφήνοντας την όποια διασωθείσα υπόληψή του, έρμαιο στις κρίσεις του κοινωνικού του περίγυρου. Ενός περίγυρου, που και μόνο ακούγοντας τις κατηγορίες που τον βαραίνουν, είναι επόμενο να εκφράζει την έντονη κοινωνικήτου αντίδραση, χωρίς κανείς να μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν προβαίνει και σε υπερβολές. Κι όλα αυτά γίνονται με τον «μανδύα» της έρευνας του παρελθόντος του δράστη, της εξέτασης όπως αρέσκονται να διατείνονται οι δημοσιογράφοι του βιωματικού του background.
Ο καθηγητής Εγκληματολογίας Γιάννης Πανούσης δήλωνε εκείνες τις μέρες στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»: «Από την έκθεση πραγματογνωμοσύνης των εγκληματολογικών εργαστηρίων μπορεί να τεθεί εν αμφιβόλω η ταυτότητα του δολοφόνου του παιδιού. Μπορεί άλλος να είναι ο βιαστής κι άλλος ο δολοφόνος».Πράγματι, σχετικό πόρισμα των εργαστηρίων ανέφερε ότι στα ρούχα του παιδιού βρέθηκαν τρίχες γεννητικών οργάνων που δεν ανήκαν στο Μανώλη Δουρή. Ο συνήγορος υπεράσπισης, Βασίλης Καρύδης, ανέφερε ότι πριν καταδικαστεί ο Μανώλης Δουρής, για τον οποίο πίστευε ακράδαντα ότι είναι αθώος, δεν έγινε ούτε ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη που είχε ζητήσει η υπεράσπιση του κατηγορούμενου, ούτε έλεγχος με DNA των τριχών που είχαν βρεθεί στο στόμα και στον πρωκτό του θύματος. Η πρωτοβάθμια απόφαση, τελικά, είναι αυτή που έχει ληφθεί από καιρό από την κοινωνία, οι δικαστές – τακτικοί κι ένορκοι -την επισημοποιούν και θέτουν την μεγάλη σφραγίδα του Κράτους. Με ομοφωνία του Δικαστηρίου στις 23 Νοεμβρίου 1994 ο κατηγορούμενος κηρύσσεται ένοχος και απαγγέλλεται ποινή φυλάκισης 1 έτους για ασέλγεια, κάθειρξης 20 ετών για βιασμό και ισόβιας κάθειρξης για ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο σε  ήρεμη ψυχική κατάσταση. Στο ακροατήριο επικρατεί ευφορία και η τάση προς το περίφημο περί δικαίου αίσθημα δείχνει να ικανοποιείται.
Τυχόν λάθη, πλημμέλειες, κακή εκτίμηση των αποδείξεων ή ελλιπής αιτιολογία της απόφασης δεν εξετάστηκαν ποτέ. Η δικαιοσύνη δεν επιλήφθηκε της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό και φυσικά, ούτε γνωμοδότησε το Ακυρωτικό μαςδικαστήριο. Ο λόγος, λίγο πολύ, γνωστός σε όλους. Η τηλεόραση που –ως μέσο- είχε κατακερματίσει το τεκμήριο αθωότητας του  Δουρή, φάνηκε -ως υλικό αντικείμενο- και σε κάτι χρήσιμη στον ίδιο:απαγχονίστηκε με το καλώδιο της τηλεόρασης στο κελί του.
Επιμέλεια: Καδήρ Αϊκούτ

Share This Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Captcha * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.